Το μεταπολιτευτικό κράτος σίγουρα δεν φανταζόταν την σημερινή κοινωνία, ανασυντασσόμενο το 1974 υπό την εντολή του συνθήματος «Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία». Πότε η Ελλάδα έφθασε στο σημείο να αδιαφορεί για τα παιδιά της; Ποια να ήταν η χρονική εκείνη στιγμή που υπερβήκαμε το μεταίχμιο μεταξύ ανάπτυξης και ασυδοσίας; Και γιατί στο μυαλό κάποιων ο όρος ανάπτυξη αποποιείται κάθε μορφή ηθικής σε μια κοινωνία;

Είμαι γεμάτη θυμό. Θυμό για όλους αυτούς που πρόδωσαν και προδίδουν τα όνειρα και τις ελπίδες των Ελλήνων και ειδικά των νεαρών Ελλήνων, που καλούνται να στραφούν στο εξωτερικό για να πραγματοποιήσουν το αυτονόητο: Να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Οι πολιτικοί μας είναι αποκυήματα κομματικών μηχανών και συστημάτων που για να ανελιχθούν και να τα καταφέρουν, ανταποκρίθηκαν θετικά σε κάθε ηθική εκποίηση και προχώρησαν σε ομάδες ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντά τους. Φταίμε (μην χαίρεστε κ. Πάγκαλε, δεν τα φάγαμε μαζί. Και σας προκαλώ! Να ζυγιστούμε και να συγκρίνουμε Ε9, με ταυτόχρονη δήλωση “πόθεν έσχες”). Η άλλη πλευρά του νομίσματος είμαστε εμείς που πάθαμε αχρωματοψία και δεν μπορούμε να δούμε πέρα από δυο χρώματα- μπλε ή πράσινο- και συνηθίσαμε να λέμε στους εαυτούς και στα παιδιά μας «Αυτό το κόμμα θα ψηφίσεις, γιατί εγώ ξέρω τον τάδε που με βοήθησε εκεί και θα βοηθήσει και σένα εκεί», γινόμενοι ψηφοθηρικοί προπαγανδιστές μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.


Και φτάσαμε σήμερα απαξιωμένοι, να σερνόμαστε επαίτες σ’ αυτούς που μας χρωστούσαν κάποτε, αλλά όχι άδικα, σήμερα μας πατάνε, μια και τόσα χρόνια, με ζεϊμπεκιές εντός κι εκτός πίστας ξεφεύγαμε από την αλήθεια μας. Μα, έλα που η αλήθεια είναι σαν την ρομφαία! Έχει ήδη σκάσει μπροστά μας κι εμείς έχουμε σκύψει το κεφάλι και κοιτάμε τις μύτες των σκονισμένων μας παπουτσιών. Η μεγάλη απορία είναι: Για πόσο ακόμα; Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τα παιδιάστικα καμώματα των κομμάτων, αντί να ενώσουμε την φωνή, την κραυγή μας για όσα μας έχουν φορτώσει;

Ο κύριος Πάγκαλος, πριν λίγες μέρες, δέχτηκε στο… περίπου ένα γιαούρτι (αυτός που το πέταξε, πρέπει να καταδικαστεί σε ισόβια προπόνηση ρίψης ακοντίου με την Μιρέλα Μανιάνι) και την επομένη του συμβάντος, έσπευσε στο MEGA να μιλήσει περί φασισμού και ετοιμότητάς του να αντικρούσει τον πόλεμο λάσπης που δέχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ (με τι να πρωτογελάσω, δεν ξέρω!). Φασισμός το γιαούρτι που πέταξε ο πολίτης, που δεν θέλει να μυρίζει σκουπίδια η γειτονιά του, που φωνάζει εδώ και καιρό και αντιμετωπίζει το θεόκουφο σύστημα και τους κυνικούς ρυθμιστές του… Φαντάζομαι ότι έχετε εμπειρία του πώς μυρίζει η πόλη, όταν δεν μαζεύουν σκουπίδια. Σκεφτείτε τώρα μια χωματερή λίγο πιο μακρυά από το σπίτι σας. Υπέροχο?! Ε, αυτός ο κύριος είναι ο φασίστας της υπόθεσης και όχι οι όποιοι πολιτικοί υπερψηφίζουν με το “έτσι θέλω” νόμους και αποφάσεις, εις βάρος της ποιότητας ζωής των κατοίκων που τους εξέλεξαν.

Αυτό που ζούμε μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο σχιζοφρενικό. Ακούμε ήδη τις φωνές μέσα μας που μας φωνάζουν τι να κάνουμε και εμείς έχουμε εκείνο το χαμένο, γεμάτο απόγνωση και θυμό βλέμμα και προς το παρόν, ξεσπάμε ο ένας στον άλλον στα φανάρια, στα ταμεία των σούπερ μάρκετ, στο πεζοδρόμιο και στην πολυκατοικία. Είναι κι εκείνος, ο άλλος ο θυμός, του καταπιεσμένου, που εκδηλώνεται υπόγεια μα με τις ίδιες ακριβώς συνέπειες, μέσα σε διαδρόμους επιχειρήσεων και εταιριών (πολυεθνικών και μη). Μιλώ για εκείνη την κατάσταση, κατά την οποία ο συσσωρευμένος θυμός εκδηλώνεται με επίδειξη εξουσίας και καταπίεσης στον απέναντι. Εννοώ «Έχω να πληρώσω την δόση του αυτοκινήτου σήμερα... του σπιτιού μεθαύριο κι αυτός ο κοπρίτης για παιδί σ’ εκείνο το Λονδίνο, όλο λεφτά ζητάει!» σκέφτεται το αφεντικό και στο καπάκι η σκέψη γίνεται λόγος «Ελένη, είναι έτοιμη η παρουσίαση για την Παρασκευή;» (σήμερα Τρίτη!). Η Ελένη: «Όχι κύριε Διευθυντά, αύριο κατά τις 12 υπολογίζω να είναι έτοιμη. Περιμένω…». Διευθυντής: «Να είναι έτοιμο το πρώτο draft σήμερα μέχρι να φύγεις, σε παρακαλώ. Δεν έχουμε χρόνο». Ο διευθυντής χαίρεται εξουσία και η Ελένη θα κάτσει στην δουλειά μέχρι τις 11 το βράδυ και θα φτάσει σπίτι της 12, όπου θα μπει για να κάνει ένα μπάνιο και… θα ξυπνήσει τον γείτονα.



Έτσι κυλά η ζωή μας. Με δάνεια και υποχρεώσεις κι ένα μυαλό που έμαθε να ταυτίζει το κάνω με το είμαι και το είμαι με το έχω. Δεν πάσχει η τσέπη, αλλά η ψυχή μας και είναι πιο σοβαρή η ασθένεια αυτή. Χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ την περηφάνια μας. Μας πώς να την εντοπίσουμε όταν μετά από 38 χρόνια το σύνθημα παραμένει, ακόμη πιο δυνατό στην μετά-ΔΝΤ εποχή… «Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία»… Ίσως να ξαναγίνουμε νοικοκύρηδες... Μόνο που κάθε νοικοκύρεμα, ξεκινά από το ξεσκόνισμα.