Μπαίνω στον χώρο κι ενώ σ’ όλο τον δρόμο, μου γκρινιάζω που δεν είμαι από φυσικού μου σαν εκείνες τις τύπισσες που δηλώνουν το καταπληκτικό «Τρώω τα πάντα. Είμαι τυχερή, γιατί έχω καλό μεταβολισμό», μόλις ανεβαίνω στον διάδρομο, νοιώθω μια παράξενη ευφορία. Αρχίζω να περπατώ και ενώ προσπαθώ να αδειάσω από όλα όσα κυκλοφορούν τόσο έντονα στο μυαλό μου που έχουν αρχίσει να σωματοποιούνται, αναγκαστικά χαζεύω εικόνες στις δύο τηλεοράσεις που έχω απέναντί μου.

Στο μεταξύ στα γυμναστήρια, συμβαίνει το εξής παρανοϊκό: στην τηλεόραση παίζουν εκπομπές του εκάστοτε καναλιού που έχουν επιλέξει (συνδρομητικού ή μη), ενώ στα ηχεία ακούγονται συνήθως ευχάριστες- οφείλω να ομολογήσω- μουσικές (άλλα ακούς, άλλα βλέπεις… ποια παράνοια;!). Διαβάζω τις λεζάντες, παρατηρώ τις εκφράσεις στα πρόσωπα των ομιλόντων και με λιγότερη προσπάθεια, διαβάζω λίγο τα χείλη τους, μήπως και βγάλω κάποια φράση («για να δω… το ‘χω ακόμα;»). Κάποια στιγμή, μεταξύ STAR και ALPHA, ακριβώς την ίδια στιγμή, εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μου οι παρακάτω εικόνες:

Στον ALPHA μεταδίδει ειδήσεις και αφού παρακολουθήσουμε διεξοδικά το θέμα της υποτιθέμενης συμμετοχής της κυρίας Άντζελας Δημητρίου στο κύκλωμα των νονών την νύχτας, ακολουθούν σε επόμενη είδηση τα ορφανά της Φουκοσίμα, με σειρά εικόνων καταστροφής και ανθρώπινου δράματος. Τραγικό αυτό που συμβαίνει στην Ιαπωνία και ακόμη πιο τραγικές και σπαραξικάρδιες οι εικόνες των μικρών παιδιών που παίζοντας, προσποιούνται στο παιδικό τους τηλέφωνο ότι μιλάνε με την μητέρα τους και ότι τους λέει ότι είναι καλά (και για όσους δεν το ‘πιασαν, από τον άλλο κόσμο είναι δύσκολη η επικοινωνία).

Ταυτόχρονα, στην διπλανή οθόνη, στο STAR, οι παρουσιαστές της απογευματινής εκπομπής υποδέχονται Λούκα και Stereo Mike, που θα μας εκπροσωπήσουν στην Eurovision (αρχίσαμεεε!) και τους απασχολεί για αρκετά λεπτά το ερώτημα «ποια χρονιά που συμμετείχε στην Eurovision η Έλενα Παπαρίζου έκανε αυξητική επέμβαση στήθους;»... Εδώ ο κόσμος καίγεται και το STAR χτενίζεται!
Η τηλεόραση αλλάζει την συναισθηματική ροή του τηλεθεατή και αναρωτιέμαι τελικά πόσο καλά εκπαιδευμένοι και πόσο πιστοί είμαστε ως καταναλωτές του κάθε τηλεοπτικού προϊόντος. Κάνοντας zapping πολλές φορές ανά δευτερόλεπτο, προκειμένου να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρεται ανάλογα με την συναισθηματική και ψυχική διάθεση της στιγμής εκείνης, συνειδητοποιούμε πόσο προσαρμοσμένοι τελικά είμαστε να περνάμε από τον απόλυτο τρόμο στο γέλιο μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα;

Κάναμε συνήθειά μας «το μάτι». Παίρνουμε μάτι εικόνες που προβάλει η τηλεόραση, χωρίς όμως να παίρνουμε και τον χρόνο μας, προκειμένου να καταλάβουμε τι βλέπουμε. Τι είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο μας και γιατί εμείς, μέσα στα προβλήματά μας, να επιλέγουμε να «ξοδευόμαστε» με τα κουτσομπολιά και τις άχρηστες πληροφορίες (τι με μέλει εμένα πότε έβαλε στήθος η Παπαρίζου; Εγώ θα το χαρώ;!). Το lifestyle μας απασχολεί ακόμη; Γιατί έχω την αίσθηση ότι η κρίση έδωσε μια καλή αφορμή να αναθεωρήσουμε τις καταστάσεις. Προς Θεού, δεν θέλω να κλείσει το STAR (δεν είναι καιρός να χάνονται θέσεις εργασίας), αλλά φτάνει και η σαχλαμάρα. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι να γελάσουμε, να χαλαρώσουμε, να φτιάξουμε διάθεση, να δούμε την ζωή αλλιώς και μας έχουν ποτίσει με τόσα κυβικά βλακείας, που μάλλον πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ την αρχή για να τους ξαναβρούμε. Δεν μπορεί ο μόνος τρόπος ανακούφισης της δικής μας κατάστασης να είναι η παρακολούθηση της βλακείας που είπε ή έκανε κάποιος άλλος!

Τόσος κόσμος γελά με τον Λάκη Λαζόπουλο… Αναρωτιέμαι: πόσοι παρακολουθούν και τις εκπομπές που χρησιμοποιεί ως υλικό η ομάδα του για τα videos. Το κουτί της Πανδώρας, ο Έξαντας… δεν θυμάμαι να «τσίμπησαν» ποτέ νούμερα της AGB αντίστοιχα με του Λάκη!! Επομένως; Μήπως είμαστε η γενιά της μασημένης τσίχλας; Ούτε να βγάλουμε μια καινούρια από το κουτάκι της δεν μπορούμε και περιμένουμε με ανοιχτό το στόμα, να φτύσει κάποιος την ήδη μασημένη τσίχλα του μέσα μας… Για να έχουμε να μασάμε. Να έχουμε γεμάτο στόμα. Κι όχι τίποτα, από το «μάσα- μάσα» ο προηγούμενος, δεν έχει μείνει και ίχνος γεύσης...

Περαστικά μας!