28 Apr
Διαδικτυακά κόλυβα σε προσιτές τιμές
K2_WRITTEN_BY_FEMALE Jennie |
Διαβάστηκε 447 φορές | Δημοσιεύθηκε στην Άποψη Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Απρίλιος 2011 10:50
 
μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση του μεγέθους γραμματοσειράς
Βαθμολογήστε το αντικείμενο
(4 K2_VOTES)
Μια μέρα μετά την είδηση της αυτοκτονίας του πρώην στελέχους της ΝΔ, Γιάννη Μεστροπιάν, και η κοινή γνώμη παρακολουθεί τη μεταθανάτια εξέλιξη σε απευθείας σύνδεση με το facebook.
Ο Άγιος Πέτρος αρνήθηκε να προβεί σε επίσημα comments για το τι μέλλει γενέσθαι, ενώ σύσσωμη η διαδικτυακή κοινότητα κρατά την ανάσα της, πατώντας εξακολουθητικά refresh στο profile του εκλιπόντος.

Μηνύματα συμπαράστασης στην οικογένεια κοσμούν το wall, ενώ δεν έλλειψαν και οι μουσικές αφιερώσεις, που θα συνοδεύουν αιωνίως το ταξίδι του αγαπημένου Γιάννη.

Όσο περνούν οι ώρες, τόσο πληθαίνουν οι διαδικτυακές εκδηλώσεις λύπης, ενώ στην κηδεία δε θα παρευρεθεί κανείς, λόγω της απευθείας μετάδοσής της από web tv.

Ο ίδιος ο Γιάννης Μεστροπιάν, που παρακολουθεί τις ιντερνετικές εξελίξεις από 'κει ψηλά, δεν μπορεί να συγκρατήσει τα γέλια του και εκλιπαρεί όλους τους καραγκιόζηδες να σταματήσουν να κάνουν μακάβρια click και να ξεφτυλίζουν ό,τι ηθική αξία (δεν) έχει απομείνει πια.
  • Ναι, είναι ενοχλητικό.
  • Ναι, μας υποτιμά τη νοημοσύνη και μας χαλά την αισθητική.
  • Ναι, είναι ανούσιο, παιδαριώδες και γελοίο.
  •  

  • Όχι, δεν αποτίνετε φόρο τιμής με αυτό τον τρόπο.
  • Όχι, δε θα τα διαβάσει κανένας άλλος, παρά μόνο όσοι σπεύδουν να δουν σε τι κατάντια έχει περιέλθει ο μέσος χρήστης του internet.
  • Όχι, δεν είναι αυτό που θα ήθελε ο Γιάννης..

Η μικρότητα της ανθρώπινης φύσης μπορεί να γίνει τεράστια και η ισοπέδωση του ήθους στο βωμό της τεχνολογίας μοιάζει αέναη.

Έχει εκμηδενιστεί παντελώς η συνείδηση, ενώ ο σκοπός ενός ανθρώπου μοιάζει να 'ναι ένας παράδεισος για πάντα πια χαμένος.

Τόσα εκατομμύρια χρόνια μετά τον άνθρωπο του νεάτερνταλ κι εμείς εξακολουθούμε να κρατάμε τα μάτια ερμητικά κλειστά μέσα σ'αυτό τον κόσμο. Δεν μπορούμε ακόμα να διακρίνουμε το σωστό, να φυλαχτούμε από τις κακοτοπιές, να προνοήσουμε για όσα επιβάλλονται και να προστατέψουμε εν τέλει τους εαυτούς από τις θανάσιμες παγίδες που μας στήνει αυτό το καθόλου αγγελικά πλασμένο δημιούργημα.

Αν καταφέρουμε να βρούμε τις χαμένες μας αξίες, τότε θα αρχίσουμε να βάζουμε και πάλι σε λειτουργία το μυαλό μας, μετατρέποντάς το σε αποκωδικοποιητή του κώδικα της ψυχής.

Γιατί μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε ότι η στήριξη (πνευματική ή υλική) είναι αυτή που πηγάζει από την καρδιά κι όχι αυτή που ξεπροβάλει από το πληκτρολόγιο, συντάσσοντας μήνυμα σε κάποιον που μόλις πέθανε (!).

Είναι κρυμμένη στις λέξεις που χρειάζονται να ακούσουν οι άνθρωποι που έμειναν πίσω, σε ένα άγγιγμα συμπαράστασης, σε ένα λουλούδι.

Βρίσκεται ατόφια στη φλόγα που καίει ένα κερί και στην αγαλλίαση που νιώθει μια ψυχή όταν εύχεται σιωπηλά “καλό ταξίδι”.

Για το www.mixed.gr
Τζένη Ρεμούνδου

Ετικέτες
blog comments powered by Disqus
// End of BODY ?>