Ο Broca ήταν Γάλλος γιατρός, ανατόμος και ανθρωπολόγος, που το 1861 έκανε την επαναστατική για την εποχή δήλωση «μιλάμε με το αριστερό ημισφαίριο», αναφερόμενος στο τμήμα του εγκεφάλου που ενεργοποιείται όταν πρόκειται να μιλήσουμε.
Από τότε μέχρι σήμερα, η Νευροεπιστήμη έχει κάνει άλματα εξέλιξης και πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι χαρτογραφήθηκε η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου. Των ποντικιών θα μου πείτε… ε, από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή! Άλλωστε, τα νευρικά συστήματα και οι συνάψεις τους παρουσιάζουν μια σημαντική ομοιομορφία. Ένας νευρώνας είτε από ένα σκουλήκι, είτε από ένα ποντίκι, είτε από ένα μαλάκιο είτε από έναν άνθρωπο διαθέτει τα ίδια μορφολογικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά.
«Μας ενδιαφέρει;» μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Λένε ότι η κάθε γνώση που αποκτούμε, ακόμη και η φαινομενικά άχρηστη, ενεργοποιεί κάποια κύτταρα του εγκεφάλου μας που, με την σειρά τους, ενεργοποιούνται κάποια κατάλληλη στιγμή για να… μας ξελασπώσουν. Αν αναλογιστούμε δε το γεγονός της αναμφίβολης εξέλιξης της Νευροεπιστήμης σε συνδυασμό με το αδιαμφισβήτητο πρόβλημα της ασυνεννοησίας που υφίσταται στην εποχή μας, τελικά μπορεί και να ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο. Με την πάροδο του χρόνου, μάθαμε να συσσωρεύουμε πληροφορίες, σχεδόν μηχανιστικά και να τις επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι. Η πληροφόρηση όμως είναι δύναμη, μόνο όταν η προσφερόμενη πληροφορία επεξεργάζεται από τον αποδέκτη της.
Πέσαμε λοιπόν σε αφασία. Όχι την αφασία που περιέγραψε ο Broca το 1865, που προκύπτει από κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο ή κάποιο τραυματισμό στο κεφάλι. Την άλλη. Που προκύπτει από την αποδόμηση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του ανθρώπου, επιφορτίζοντάς τον με την αγωνία της κάλυψης αναγκών που νόμιζε ότι είχε καλύψει χρόνια πριν. Και τι σύμπτωση! Και οι δύο περιπτώσεις, χαρακτηρίζονται από απώλεια της ικανότητας του παθόντος για ομιλία και κατά συνέπεια, επηρεάζουν την επικοινωνία του με το περιβάλλον.
Back to basics, με βάση την πυραμίδα του Maslow: Για ποια υπόληψη και ποια αυτό-πραγμάτωση να μιλήσουμε, όταν η πλειοψηφία του κόσμου προσπαθεί να καλύψει βιολογικές ανάγκες, την ανάγκη για ασφάλεια και την ανάγκη να ανήκει κάπου; Το τρίτο σκαλοπάτι στην πυραμίδα των αναγκών ήδη φαίνεται πολυτέλεια. Και πώς να ορίσεις το πού ανήκεις όταν πέφτεις τα σκαλιά της κοινωνικής καταξίωσης, της ταυτισμένης με την έννοια του υλικού ευδαιμονισμού, κουτρουβαλώντας;
«Μας ενδιαφέρει;» μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Λένε ότι η κάθε γνώση που αποκτούμε, ακόμη και η φαινομενικά άχρηστη, ενεργοποιεί κάποια κύτταρα του εγκεφάλου μας που, με την σειρά τους, ενεργοποιούνται κάποια κατάλληλη στιγμή για να… μας ξελασπώσουν. Αν αναλογιστούμε δε το γεγονός της αναμφίβολης εξέλιξης της Νευροεπιστήμης σε συνδυασμό με το αδιαμφισβήτητο πρόβλημα της ασυνεννοησίας που υφίσταται στην εποχή μας, τελικά μπορεί και να ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο. Με την πάροδο του χρόνου, μάθαμε να συσσωρεύουμε πληροφορίες, σχεδόν μηχανιστικά και να τις επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι. Η πληροφόρηση όμως είναι δύναμη, μόνο όταν η προσφερόμενη πληροφορία επεξεργάζεται από τον αποδέκτη της.
Πέσαμε λοιπόν σε αφασία. Όχι την αφασία που περιέγραψε ο Broca το 1865, που προκύπτει από κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο ή κάποιο τραυματισμό στο κεφάλι. Την άλλη. Που προκύπτει από την αποδόμηση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του ανθρώπου, επιφορτίζοντάς τον με την αγωνία της κάλυψης αναγκών που νόμιζε ότι είχε καλύψει χρόνια πριν. Και τι σύμπτωση! Και οι δύο περιπτώσεις, χαρακτηρίζονται από απώλεια της ικανότητας του παθόντος για ομιλία και κατά συνέπεια, επηρεάζουν την επικοινωνία του με το περιβάλλον.
Back to basics, με βάση την πυραμίδα του Maslow: Για ποια υπόληψη και ποια αυτό-πραγμάτωση να μιλήσουμε, όταν η πλειοψηφία του κόσμου προσπαθεί να καλύψει βιολογικές ανάγκες, την ανάγκη για ασφάλεια και την ανάγκη να ανήκει κάπου; Το τρίτο σκαλοπάτι στην πυραμίδα των αναγκών ήδη φαίνεται πολυτέλεια. Και πώς να ορίσεις το πού ανήκεις όταν πέφτεις τα σκαλιά της κοινωνικής καταξίωσης, της ταυτισμένης με την έννοια του υλικού ευδαιμονισμού, κουτρουβαλώντας;
Ετικέτες
