Ο κύριος Ντομινίκ Στρος Καν συνελήφθη από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης, μετά από καταγγελία της 32χρονης καμαριέρας του ξενοδοχείου που έμενε για ομηρία και απόπειρα βιασμού. Το ρεπορτάζ που παρακολούθησα, λέει ότι ένα ενδεχόμενο στοιχείο της ενοχής του είναι το γεγονός ότι ξέχασε το κινητό του τηλέφωνο στο δωμάτιό του και δεν τηλεφώνησε ποτέ για να ενημερώσει την reception. Όταν ο Πρόεδρος του ΔΝΤ και μελλοντικός Πρόεδρος της Γαλλίας, ξεχνά το κινητό του και δεν το αναζητεί άμεσα, ε… «κάτι σάπιο υπάρχει το βασίλειο της Δανιμαρκίας»*.

Όταν παρακολούθησα την είδηση, στην αρχή… έχασα την ημερομηνία, γιατί αναρωτήθηκα αν είχαμε Πρωταπριλιά!!! Όταν συνήλθα από το μικρό σοκ, το απόλαυσα και για μια ακόμη φορά, συνειδητοποίησα πόσο απολαυστικό χιούμορ έχει ο Έλληνας Θεός.



Τον «καημένο» κύριο Καν δεν τον πληροφόρησαν σωστά για κάποια στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού. Οι Έλληνες καταφέραμε να αποτινάξουμε την τούρκικη σκλαβιά μετά από 400 χρόνια και θα μασήσουμε σε έναν Πρόεδρο ΔΝΤ; Όπερ μεθερμηνευόμενο, μπορεί να κάνουμε υπομονή, αλλά οι ευχές που έχει πάρει για… αναπαραγωγή το τελευταίο χρονικό διάστημα από τον ελληνικό λαό, για τα όσα «σοσιαλιστικά» και «σωτήρια» ερχόταν και αράδιαζε, έχουν σκάσει πάνω του ως άλλο τσουνάμι και δανειζόμενη το «φωνή λαού, οργή Θεού», μάλλον την έχει άσχημα ο κύριος πρώην Πρόεδρος.

Αυτός ο μαγικά όμορφος τόπος που λέγεται Ελλάδα, εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια προστατεύεται παραδοσιακά από μια ανεξήγητη ύπαρξη που ονομάζεται ελληνικός Θεός. And he has a hell of a sense of humor! Μας αφήνει να κάνουμε ό,τι θέλουμε ή τουλάχιστον να νομίζουμε ότι κάνουμε ό,τι θέλουμε και την πιο κατάλληλη στιγμή έρχεται και μας δίνει μια ωραιότατη αεροδυναμική μπούφλα… γιατί; Έτσι! Για να μην ξεχνιόμαστε ότι είμαστε μεν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του, αλλά είμαστε και απόλυτα ίσοι σε αυτό που ονομάζεται θεία δίκη. Όλοι γεννιόμαστε, όλοι πεθαίνουμε και στο μεταξύ, είμαστε πεταμένοι χωρίς σωσίβια σ’ έναν πανέμορφο, όσο κι επικίνδυνο ωκεανό… αυτόν των συναισθημάτων. Κι επειδή δεν υπάρχει πάθος που να μην έχει αγκιστρωθεί σε ανθρώπινη ψυχή, ακριβώς εκεί πιάστηκες, κυρ- Ντομινίκ μου (συγχώρεσέ με για τον ενικό, αλλά κάτι το κοινωνικό... ξεβράκωμα, κάτι η ξεφτίλα… τι να τους κάνουμε τους τύπους πια;!) και άντε να τα βγάλεις πέρα με την πουριτανική αμερικάνικη (εναρμονιζόμενη με το κλίμα της άθλιας εποχής, θα τολμήσω να την χαρακτηρίσω και «παγκοσμιοποιημένη») συνείδηση.

Αναλογιζόμενη εκ των υστέρων τις εκατοντάδες των φορών που έχω παρακολουθήσει τον «σοσιαλιστή» Στρος Καν να δηλώνει τις απόψεις του για την οικονομική κρίση της χώρας μας, δηλώνω σήμερα ότι θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Το ύφος του τόσο ναπολεόντειο, που σεξουαλικά δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Ξεχνάμε όταν παρακολουθούμε οικονομικές και πολιτικές ειδήσεις ότι όλοι αυτοί που εμφανίζονται μπροστά μας, είναι άνθρωποι κι έχουν ακριβώς τις ίδιες ανάγκες μ’ εμάς. Οι δε σεξουαλικές τους ανάγκες συμπεριλαμβάνονται στις φυσιολογικές τους (βλέπε πυραμίδα του Maslow) και αναρωτιέμαι, μήπως αντί να κοιτάμε τα βιογραφικά των όσων μας διοικούν, θα έπρεπε τελικά να μαθαίνουμε με κάποιο τρόπο για τις σεξουαλικές τους επιδόσεις; Εκεί που μιλάει ένα από τα βασικά τους ένστικτά, χωρίς υπεκφυγές, τύπους και διπλωματίες. Γιατί τελικά μόνο στο κρεβάτι έχουμε την ευκαιρία να εκδηλώσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε και αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε σίγουρα είμαστε καταπιεσμένοι. Και αν δεν μπορούμε να «παλέψουμε» το μέσα μας, πώς θα «παλέψουμε» τα απ’ έξω μας;

Οι νόμοι λένε «Κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Σωστό, αν και τελικά στις μέρες μας είναι περισσότερο βολικό, παρά σωστό. Το σούσουρο των πολιτικών «αναλύσεων» τύπου «του την είχε στημένη του κυρ-Ντομινίκ, ο «καλός» κύριος Σαρκοζί, για να μην του φάει την Προεδρεία της Γαλλίας» ή «μυρίστηκε νίκη των Σοσιαλιστών η κυρία Σεγκολέν (μια άλλη «σοσιαλίστρια» του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που έχει κάτι από τον αέρα της κυρίας Διαμαντοπούλου… Περαστικά, Γαλλιά!) και είπε να τελειώνει με κάποιες… εκκρεμότητες, για να κάτσει εκείνη στην καρέκλα», έχει ήδη αρχίσει και είμαι περίεργη να δω τη συνέχεια…

Stay… www.mixed.gr και στο μεταξύ, περιμένω τις απαντήσεις σας στο ερώτημα: τελικά, πόσο χάλια να ‘ναι η σεξουαλική ζωή των πολιτικών;


*William Shakespeare, “Amlet”