(συγκρατήστε την κοινωνική κατάσταση της σχέσης τους… θα σας χρειαστεί στην πορεία της αφήγησής μου), που όμως που προξένησε μια αλληλουχία σκέψεων που δεν μπορώ να μη σας μεταφέρω. Η σύζυγος έχει περάσει το πεζοδρόμιο και κατευθύνεται με φόρα προς τα πάνω, ενώ ο σύζυγος βγαίνει από το ζαχαροπλαστείο, από το απέναντι πεζοδρόμιο και της φωνάζει «Πού είναι τα κλειδιά;». Και απαντάει, εξίσου δυνατά και σε έντονο ύφος «Στο πρώτο συρτάρι».

Μακάρι να μπορούσα να τους ηχογραφήσω… Αμέσως μόλις εισέπραξα και την απάντηση της κυρίας, την οποία είχα προσπεράσει πλέον και μόνο άκουγα, δεν άντεξα να μην γελάσω. Τους φαντάστηκα, με την καταπληκτική εκείνη ταχύτητα της σκέψης, να «σκοτώνονται». Το ύφος εκείνου, όταν της απηύθυνε την ερώτηση, ήταν σαν να της φώναζε «Ηλίθια! Φύγε κι εύχομαι να μην ξαναγυρίσεις!» και φυσικά, ο τόνος της απάντησης εκείνης ήταν σαν να του φώναζε «Είσαι μα*κας! Μου ‘φαγες τη ζωή! Άχρηστε!».

Φυσικά και δεν χαίρομαι όταν ακούω ή συμμετέχω σε καβγάδες. Αν και άποψή μου είναι ότι στο πλαίσιο της… υπερφόρτωσης των συναισθημάτων μας είναι υγιές πού και πού να εκδηλωνόμαστε. Όμως, ήταν τόσο έντονη η σημειολογία του λόγου τους, που δεν άντεξα. Ήταν αυτά τα βλέμματα που πετάνε σπίθες, όπως πετούσαν φονικά αστέρια οι Νίντζα στις παλιές ταινίες και ο τόνος της φωνής τύπου «Φύγε, μη σε πιάσω στο στόμα μου και δεν ξέρεις από πού να φύγεις», που σε συνδυασμό με τον απλό διάλογο «Πού είναι τα κλειδιά;», «-Στο πρώτο συρτάρι!», με έκαναν να το διασκεδάσω.

Αναρωτιέμαι με μαθηματικό συλλογισμό, γιατί για την ζωή του άλλου ποτέ δεν μπορούμε να βγάλουμε σίγουρα συμπεράσματα: Έστω ότι οι άνθρωποι αυτοί ερωτεύτηκαν κάποτε παράφορα ο ένας τον άλλο. Αφιέρωναν τραγούδια, κοιτούσαν μαζί το φεγγάρι, τα γλυκόλογα έπεφταν βροχή (όπως και το σεξ) και οι όρκοι αγάπης έμοιαζαν εφικτοί στόχοι ζωής. Ποιο να είναι άραγε εκείνο το μεταίχμιο στη σχέση δύο ανθρώπων που ο έρωτας γίνεται ρουτίνα και το «θέλω να σε ξεσκίσω» της ανδρικής σεξουαλικής ρώμης μετατρέπεται στο «θα σε σκίσω» της γυναικείας υστερίας;

Οι σχέσεις μας είναι ζωντανοί οργανισμοί και ως τέτοιους θα πρέπει να τις φροντίζουμε. Όση ομορφιά έχει η δημιουργία μιας σχέσης, άλλη τόση και ίσως και περισσότερη ομορφιά κρύβει η συνύπαρξη δύο ανθρώπων στο πέρασμα των χρόνων. Ε, κι αν πέφτει και κανένας θεαματικός καβγάς πού και πού κι αυτό μέσα στην ζωή είναι…