Στην Χριστιανική πίστη, η ουσία του διδάγματος του Χριστού εσωκλείεται στο μήνυμα «Αγάπα τον πλησίον σου ως Εαυτόν». Δηλαδή να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, όπως τον εαυτό μας. Αναρωτιέμαι: πόσο εγωισμό κρύβει ένα σημερινά διατυπωμένο «σ’ αγαπώ»; Δηλώνουμε ουσιαστικά κάποιο σύμπτωμα του ψυχισμού μας ή δρούμε με απώτερο σκοπό; Μήπως τελικά προσπαθούμε να διακρίνουμε με τον τρόπο αυτό τι τελικά ισχύει στην καρδιά του αντικειμένου μας; Μήπως προσπαθούμε απλά να αντλήσουμε ικανοποίηση; Γιατί σα να μου φαίνεται ότι εύκολα μεταπηδούμε από το «σ’ αγαπώ» που ξεστομίζουμε στο «σε βαρέθηκα κι αντίο»...

Ο Νεύτωνας στον Τρίτο Νόμο του διατύπωσε ότι «Για κάθε δράση υπάρχει μια ίση και αντίθετη αντίδραση». Δανειζόμενη έννοιες από την φιλοσοφία της επιστήμης και κλέβοντας από την μαθηματική υπόθεση λέω: Έστω ότι λέγοντας σ’ αγαπώ, υποσυνείδητα περιμένουμε μια ίση και αντίθετη αντίδραση. Ποια να είναι αυτή; Μας αρκεί ένα ξερό και λειψό «κι εγώ»; Μάλλον όχι! Γιατί το «κι εγώ» δεν δηλώνει ομοιοπάθεια, αλλά μοιάζει με μια υπεκφυγή της πραγματικής έκφρασης συναισθημάτων. Λες ένα «κι εγώ» και ξεμπερδεύεις. Άρα στο πλαίσιο της λειτουργίας της γλώσσας, αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει είναι μια έκφραση του άλλου γι’ αυτό που νοιώθει. Κι αν δεν νοιώθει; Τότε δεν θα έπρεπε να διατυπώνεται το «σ’ αγαπώ» ως δράση, αλλά ως μια έκφραση αυτών που νοιώθει το υποκείμενο την δεδομένη χρονική στιγμή και μέχρι εκεί. Γιατί και το «σ’ αγαπώ» αλλάζει. Μιλώντας για το ερωτικό «σ’ αγαπώ», αλλιώς «σ’ αγαπώ» όταν είμαστε πρώτη φορά αγκαλιά και αλλιώς μετά από 7 χρόνια φαγούρας, αλλά πάλι «σ’ αγαπώ» λέω με την ελπίδα να καταλαβαίνεις την διαφορά, γιατί η γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ τόσο δημοκρατική, που να μου δώσει την δυνατότητα να εκφράσω επαρκώς την εξέλιξη των συναισθημάτων μου.

True story: Η γυναίκα έλεγε επίμονα στον σύντροφο «σ’ αγαπώ», ενώ εκείνος δεν της απαντούσε. Πέρασε ο καιρός κι ενώ εκείνη το επαναλάμβανε τακτικά, πήρε μια απόφαση στρατηγικής και σταμάτησε να το λέει. Μέχρι που ένα πρωινό, ρώτησε ο σύντροφος «έχω παρατηρήσει ότι δεν μου λες πια ότι μ’ αγαπάς» και πήρε την απάντηση «παρατήρησα κι εγώ ότι δεν έλεγες κάτι και είπα να μην σε πιέζω». Η κατάληξη εκείνης της συζήτησης ήταν να πει για πρώτη φορά και ο σύντροφος «σ΄αγαπώ». Κι έρχομαι εγώ στο σήμερα και αναρωτιέμαι, έχει αξία ένα τέτοιο «σ’αγαπώ»; Για το ζευγάρι της αφήγησής μου σίγουρα, αφού ακόμη και σήμερα συζούν τα παιδιά κι αφού αυτούς τους φτάνει, εμένα μου περισσεύει.

Όμως, πότε περάσαμε στην φάση της διαπραγμάτευσης και δεν το καταλάβαμε; Γιατί είμαστε τόσο ενοχικά πλάσματα στην έκφραση των συναισθημάτων μας; Όταν θέλετε να πείτε πώς νοιώθετε, να το κάνετε. Κι όταν λέτε «σ΄αγαπώ» να το λέτε χωρίς διαπραγματεύσεις. Ένας φίλος μού είπε κάποτε ότι μία από τις ερμηνείες του ρήματος σ’ αγαπώ είναι ότι προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «άγω εις άπαν». Οδηγώ δηλαδή το αντικείμενό μου στο σύνολο, στο σημαντικότερο απ’ όλα, γιατί νοιώθω αυτά που μου προκαλεί και τα εκφράζω μ’ αυτές τις δυο μικρές λεξούλες. Τι πιο όμορφο κι απλό! Γιατί η ζωή μας είναι όμορφη και απλή στην ουσία της. Γεμάτη γεύσεις, αληθινές σχέσεις κι εκφράσεις συναισθημάτων, χωρίς δεύτερες σκέψεις και στρατηγικές. Αρκεί να το επιθυμούμε και να κάνουμε τις αντίστοιχες επιλογές.

*Με αφορμή το βιβλίο Απόσπασμα του Ερωτικού Λόγου του Roland Barthes σε μετάφραση του Βασίλη Παπαβασιλείου, Εκδόσεις ΡΑΠΠΑ